Tatry

Każda kultura ma swoje charakterystyczne budowle architektoniczne, język albo też ogrody, inny jest tradycyjny ogród angielski z rozległymi parkami, trawnikami, inny ogród jest w Ameryce, zaś ogród w tradycyjnym japońskim stylu zwany właśnie Nihon Teien to już inna bajka. Koncept ów przyrodniczo architektoniczny spotykany przy domach prywatnych, w parkach, na świątynnych buddyjskich podwórcach oraz shinto, również opodal innych, rozlicznych zabytków w całej Japonii. Z definicji ogród japoński w założeniu winien jedynie naśladować naturę, bez prób jej zdominowania czy destrukcji. Miejsca ów powinno się tak pielęgnować, utrzymywać, by jak najstaranniej skryć ślad działań człowieka. Wizją ideału i wyzwaniem japońskich ogrodników jest stworzenie w ostateczności miejsca odpoczynku pośród dzikiej natury. U podstaw tej starożytnej tradycji jest tekst tyczący się ogrodów Japonii pochodzący z XI wieku naszej ery, rzecze : „ Czerp wiedzę z natury, niemniej jej nie kopiuj”, konsekwencją jest parę typów ogrodów japońskich, aczkolwiek wszystkie utrzymane są w harmonii, prostocie, asymetrii oraz elegancji. Jednym ze styli ogrodów Japonii jest styl : TSUKIYAMA – cechują go małe pagórki, kamienie będące symbolem gór, stawy imitujące baseny mórz lub jezior. Innym stylem jest KARESANSUI to ogród suchy wysypany drobnym żwirem uosabiającym wodę, głazami imitującymi wyspy pośród zgrzebnie zgrabionego piasku imitującego koncentryczne falowanie. Charakterystyczne wyróżniki miejsca jakim jest klasyczny ogród japoński to: woda (będąca symbolem życia, ruchu, co przedstawia zwykle grabiony piasek lub nieregularna plama jasnego żwirku), kamień (będący symbolem niezmienności i stałości natury, gdzie głazy narzutowe w ogrodzie winny być naturalne w formie, identyczną fakturę i barwę kolor), rośliny ( konieczne zielone, bowiem kwiaty stosowane są jedynie w nieśmiałych pojedynczych akcentach. Zwykle zastosowanie mają azalie, klony palmowe, magnolie czy drzewa wiśni ).